Eindejaarsstemming. Bomvolle supermarkten, voorbereidingen om een feestmaal op tafel te toveren, cadeautjes kopen. Wanneer start jouw verlof? Ben jij ook thuis tot na nieuwjaar? Anderen hebben een reisje geboekt naar (niet zo-) besneeuwde bestemmingen.
Beste Bechterew en Crohn, ik wil ook eventjes verlof, laat mij graag even gerust tot na Nieuwjaar
Ik wil ook een paar dagen verlof. Verlof van het ‘ziek zijn’. Eens een paar dagen geen pijn hebben of me mottig voelen. Eens niet aan de ziekte moeten denken. Ik doe er mijn best voor: ik heb geen afspraken bij de dokter in de agenda staan, heb mezelf verlof gegund van de revalidatie waar ik normaal tweemaal per week naartoe ga (één keer op een jaar een weekje schrikkelen moet kunnen, toch?), en ik ga niet terug naar de kinesist tot na nieuwjaar!
Helaas heb je dat niet zelf in de hand natuurlijk, en mijn bloedbeeld bij de laatste controle vorige week was jammer genoeg niet al te veelbelovend.
Beste Bechterew en Crohn, ik wil ook eventjes verlof, laat mij graag even gerust tot na Nieuwjaar 🙂 Of nog beter, ik wil jullie niet meer terugzien in het nieuwe jaar, maar dat is wellicht ijdele hoop.
Ik wens jullie allen een fijne eindejaarsperiode, met veel vriendschap en gezelligheid, en eventjes niet aan de ziekte moeten denken 🙂
SpondyGazet 
Oh, wat vind ik dit een goeie. Vandaag een gekke dag. Nog kaartjes sturen, cadeautjes kopen, een kerstbloesje. Allemaal veel te laat. Niet omdat ik zo druk was met voorbereidingen. Want natuurlijk nodig ik niemand uit om te komen dineren. Ik ga op visite en dat kost al teveel energie. Maar die paar dingen die ik dan wel moet doen, zijn op het laatste nippertje omdat crohn, artritis en bijkomende grieperigheid in de weg zaten en me aan het huis en bed kluisterden. Dus nu, alles gedaan, naar mijn bed. Te ver over mijn grenzen gegaan. Alles doet me zeer. Ik weet, jij herkent het allemaal. Dus mooi gezegd. Wanneer krijgen wij vrij?
Goh, dat heb ik ook al vaak gedacht!
Vooral omdat ik merk dat sommige mensen een soort van jaloers zijn op mij, want ja, ‘ik ben toch altijd thuis’ (ik kan al 2 jaar niet gaan werken).
Maarja, ik vrees dat het een beetje ijdele hoop is soms!!
(Ik heb trouwens geen bechterew, maar wel crohn en een chronische pijn door een overgevoelig zenuwstelsel)