Ik zag onlangs op TV beelden van mensen die naar het vuurwerk aan het kijken waren. Het was op het strand, gefilmd tijdens één van de avonden van het vuurwerkfestival te Knokke Heist. Het viel me binnen dat ik eigenlijk al een hele tijd geen vuurwerk meer ‘live’ van dichtbij gezien heb. Het is al jaren geleden dat wij nog eens naar het vuurwerk zijn gaan kijken, ter gelegenheid van één of andere festiviteit.

Dat komt voor een stuk wel omdat ik opgegroeid ben in een stad waarbij er tijdens het zomerseizoen heel vaak vuurwerk georganiseerd werd. Genoeg knallen gezien en gehoord!

bepaalde uitstapjes, die vele mensen gewoon vanzelfsprekend vinden, zijn helemaal niet zo vanzelfsprekend wanneer je de ziekte van Bechterew hebt

Maar toch ook omdat naar het vuurwerk gaan kijken eigenlijk een hele grote inspanning vergt.  Als je een goed plekje wil hebben moet je er al wat op voorhand zijn. Maar enkele uren ter plekke rechtstaan is voor mij door de ziekte van Bechterew zo goed als onmogelijk geworden. Met een beetje geluk is het een mooie zwoele zomeravond, maar heel vaak hangt er tegen de late avonduurtjes al wat kilte en vocht in de lucht die ik zo op mijn knoken en spieren voel vallen. Maar het ergste vind ik dan nog het constant naar boven turen. Na een tijdje is de pijn in mijn nek niet meer te harden en lukt het nog met moeite om de knallen te aanschouwen. Bijkomend probleem zijn ook nog de oogontstekingen die vaak voorkomen bij mensen die de ziekte van Bechterew hebben, waardoor fel licht heel pijnlijk kan zijn. En door de ziekte van Crohn kan het ook zijn dat ik plots krampen krijg en dringend een WC moet vinden, wat ook helemaal geen evidentie is bij zo’n massagebeurens.
Na het vuurwerk meestal ook nog een behoorlijke wandeling naar de auto. Pfew! En dan de dag erna nog de naweeën voelen van de inspanning. Moe. Uitgeteld.

Dus, neen liever niet. Ik mis het ook niet echt.
Maar het zijn zo van die kleine dingen die je wel doen beseffen dat je toch beperkter bent in je mogelijkheden. Dat bepaalde uitstapjes, die vele mensen gewoon voor vanzelfsprekend aannemen, helemaal niet zo vanzelfsprekend zijn voor jou, omdat je chronisch ziek bent en pijn hebt.

En jij, ga jij nog naar het vuurwerk kijken? Heb jij er dan last van?