Op een poster van Bond zonder Naam lezen we dat een schouderklopje nog nooit iemand verwond heeft.
Maar het kan verdorie wel pijn doen hoor als je de ziekte van Bechterew hebt!

Het is altijd wel fijn om een schouderklopje te krijgen :-). Een figuurlijk schouderklopje dan. Ik heb het echt niet graag als mensen me ECHT een klop(je) op de rug of schouders geven, zelfs al is dat goed bedoeld. Soms weten ze niet dat ik deze reumatische aandoening heb, of soms staan ze daar wellicht gewoon niet bij stil. Maar ik vind het alleszins niet aangenaam.

Ook wanneer mensen zo’n stevige handdruk geven, kan dat best wel pijnlijk zijn voor de vingers. Waarom moeten sommige mensen eigenlijk ook zo hard knijpen bij een handdruk? Of een innige omhelzing, helemaal niet leuk als je met ontstekingen aan je ribben en schouders zit.

Maar hoe ga je daar dan mee om als je plots toch zo’n bemoedigend klopje op de rug krijgt of een handdruk waarbij je vingers bijna tot moes worden gedrukt? Toch maar even de pijn verbijten en niets zeggen, het proberen te ontwijken en even door de knieën gaan, of zeg je er iets op?