Bechterew verhalen

Onzichtbare ‘manke’menten op de parking

Ik rij de parking van een nieuw grotenwarenhuis op. Ik zet mijn auto op één van de plaatsen voor personen met een handicap. Ik leg mijn ‘mindervalidenkaart’.

Ik stap uit. Het zal me wel lukken om zo even de winkel binnen te lopen, zonder mijn wandelstok of rolstoel. Ik heb maar een handvol dingen nodig. Ik steun wel op de winkelkar.
Ik ben vijf stappen verder, bijna aan de ingang, en dan roept een dame, van een eind ver op de parking, op nogal gebiedende toon in mijn richting: ‘Mevrouw!‘
Ik negeer.
Nogmaals luider nu. ‘ME-VROUW!‘
Ik kijk haar aan. ‘Ja?‘

‘Dat is wel een plaats voor gehandicapten hé!!‘
De toon komt bij mij als licht verwijtend over. Ik interpreteer haar opmerking als: Wel?! Betrapt hé! Daar mag jij niet staan hé?!
Ik repliceer rustig. ‘Ja, ik heb een kaart’.
Ik lees ongeloof op haar gezicht. Verwarring. Maar misschien ook enige gêne. Ze stamelt enkele zinnen over hoe de parkeerplaatsen voor gehandicapten niet duidelijk genoeg aangegeven zijn.

Ik hou het bij: ‘Mevrouw, ik heb mijn kaart gelegd hoor’.
Ik ben haar verder geen uitleg verschuldigd. Ik neem een winkelkar en stap steunend op de kar de winkel binnen. Ik voel me onder de loep genomen, haar ogen op mijn lijf priemend. Speurend naar mogelijke ‘manke’menten aan mijn lichaam.*
Het moet bij haar, en bij veel mensen, blijkbaar nog doordringen dat ziekte of handicap niet altijd zichtbaar is. Dat mensen met een handicap niet altijd een rolstoel gebruiken.
Aan de ene kant apprecieer ik haar steun en toewijding om parkeerplaatsen voor mensen met een handicap daadwerkelijk voor te behouden aan die mensen die daar recht op hebben (als dat daadwerkelijk haar ingeving was). Ze kon ook eerst de moeite genomen hebben om te zien of ik wel degelijk een kaart gelegd had.
Het moet bij haar, en bij veel mensen, blijkbaar nog doordringen dat ziekte of handicap niet altijd zichtbaar is. Dat mensen met een handicap niet altijd (of sommigen nooit) een rolstoel gebruiken.

Soms zichtbaar, maar soms ook #onzichtbaarziek. Not all disabilities are visible.

[ID: Some disabilities look like this, met daaronder een rijtje van symbolen van personen met en zichtbare handicap (gebruik van wandelstok, rolstoel, looprek, ..). Daaronder tekst: Some look like this: symbool van rechtopstaand figuur]

* Ik ben op zoek gegaan naar de etymologie van het woord mankement, maar ben niet veel wijzer geworden. Eerst dacht ik dat het misschien te maken had met ‘manken’, en vond het daarom een mooie woordspeling.  Maar misschien houdt het meer verband met het Franse ‘manquer‘ = iets wat ontbreekt, tekort komt.
Wie er meer kan over vertellen, ik hoor het graag!

Een gedachte over “Onzichtbare ‘manke’menten op de parking”

  1. Pingback: Prejudice on the parking lot – Crip HumAnimal

Plaats een reactie