Het is zo’n simpel vraagje. En vaak wordt het gewoon ook effen terloops gevraagd. Je hebt mekaar een poos niet gezien. De klassieke begroeting.
Hoe gaat het met je? Hoe is’t?
“jaja, goed hoor“
Maar eigenlijk niet helemaal goed. Of soms zelfs ronduit slecht. Pijn, vermoeid. Onzeker. Ziekte van bechterew. Er genoeg van hebben. Geen fut hebben. Het eigenlijk willen uitschreeuwen.
Soms antwoord ik ook nog wel met ‘goed’. Oppervlakkige contacten, mensen die wellicht niet geïnteresseerd zijn om te weten hoe het echt met me gaat, of omdat ik het er zelf niet wil over hebben.
Maar soms antwoord ik met ‘gewoon’, ‘het gaat’, ‘niets speciaals’, of ‘zoals anders’, of zelfs wel eens ‘niet zo goed eigenlijk’. Mensen die de vraag oprecht stellen, zullen zo’n oprecht antwoord ook wel beter weten te appreciëren hoop ik dan.
Hoe antwoord jij op deze klassieke vraag? Zeg jij ook wel eens ‘goed’ terwijl het eigenlijk helemaal niet gaat?
SpondyGazet 
Aardig van je. Het gaat nog steeds slecht, helaas. Maandag naar de reumatoloog. Gaat vast goedkomen, duurt alleen een beetje erg lang ;-). Dank je voor de belangstelling.
Verzonden vanaf Samsung-tablet
Oh, ik weer. Het is de titel van je nieuwe stukje. Haha.Typisch ik. Zo met mijn pijntjes bezig dat ik niet helder nadenk. Sorry, ga nu je stuk lezen. Groetjes, martine
Verzonden vanaf Samsung-tablet
Maar meestal geef ik luchtig antwoord. Soms echt eerlijk. Licht eraan wie het vraagt.