Wanneer je een chronische ziekte hebt (of in mijn geval meerdere, de ziekte van Bechterew en de ziekte van Crohn), dan spendeer je over de jaren heen wel wat tijd in wachtkamers. De wachtkamer van de huisdokter, in het ziekenhuis voor een visite bij de specialist of voor een onderzoek. In de wachtzaal van het ziekenfonds of andere sociale instanties. Of in het slechtste geval in de wachtzaal van de spoed.
Moest ik alle tijd optellen die ik in wachtzalen heb gespendeerd, dan kom ik aan ettelijke uren, eigenlijk weken of zelfs maanden! En daar dan ook nog de tijd bijtellen die je nodig hebt om ernaartoe te rijden, parking te zoeken (tenzij je zoveel geluk hebt dat je er te voet of met de fiets naartoe kan), aanmelden aan de administratie, na het bezoek terug naar huis… Voor een visite naar de kliniek mag je toch wel al rap een paar uurtjes uittrekken.

Het is alleszins geen pretje. Ik heb nog geen enkele wachtzaal ontdekt met comfortabele stoelen. Maar dat is dan misschien ook wel te wijten aan het feit dat mijn normen voor een ‘comfortabele stoel’ wegens de ziekte van Bechterew wel redelijk hoog liggen (zie onze blogpost over Bechterew en de ideale stoel). Maar toch, zeker in een afdeling reumatologie van een ziekenhuis, zou men daar wel wat aandacht mogen aan besteden en wat gemakkelijker stoelen kunnen voorzien dan die typische plastieken kuipjes in rijtjes.

Een wachtzaal is jammer genoeg ook een plaats waar vaak ‘zieke’ mensen samen zitten. Gesnotter en gehoest. Mensen met griepjes, verkoudheden of andere besmettelijke dingen waar jij als chronisch zieke dan nog eens extra vatbaar voor bent. Daarom probeer ik de volle wachtzaal bij de huisdokter te mijden en daar zoveel mogelijk op afspraak te gaan, maar in het ziekenhuis zit je sowieso met veel andere mensen samen te wachten.

Ik probeer me wel wat bezig te houden. Liefst zou ik mijn ‘oortjes’ insteken om naar muziek te luisteren, maar dan loop je het risico dat je het niet hoort dat ze je naam afroepen en je beurt gepasseerd is zonder dat je het weet (als je iemand mee hebt kan die het natuurlijk in de gaten houden, maar ik ga meestal alleen). Zelfde dilemma als je naar’t WC wil gaan en ze net dan je naam zouden afroepen. Soms neem ik wel iets mee om te lezen, maar me echt concentreren lukt niet. Of eens op facebook gaan, als de internetverbinding het toelaat! Soms wil ik gewoon niets liever dan een dutje doen, maar rechtop zittend zonder neksteun lukt dat gewoon niet.

Anderzijds besef ik heel goed dat wij toch in een luxepositie zitten. Wij hebben allemaal toegang tot hele goede medische verzorging. In sommige delen van de wereld hebben mensen al geluk als er eens een ploeg van een of andere ontwikkelingsorganisatie langskomt om de basis medische verzorging toe te dienen. Of ze kunnen hun medicatie zoals anti-TNF niet betalen omdat er geen verzekering is of hun verzekering dekt het gewoon niet. Dan is een uurtje wachten op een ongemakkelijke stoel in een bezemhok (zo’n wachtzaal zonder vensters en met TL lampen) natuurlijk wel heel relatief…

Ik denk dat er niemand echt graag zit te wachten. Maar ik probeer me er niet (meer) aan te ergeren. Geduld. Kalm blijven. Je moet het toch gewoon ondergaan. En zoals gezegd, het is relatief. Maar toch blijf ik het ook ervaren als zo’n ‘verloren’ tijd. Tijd die ik helemaal niet “kwijt” zou zijn moest ik gezond zijn.

En jij, hoe ga jij om met het vele wachten? Hoe spendeer jij je tijd in de wachtzaal?

PS: ik heb enkele foto’s genomen in wachtzalen. Meestal zitten de wachtkamers wel voller, maar ik heb er bewust voor gekozen om geen mensen in beeld te brengen zodat niemand herkenbaar zou zijn.

PS: als er dokters meelezen die de radio aanzetten in hun wachtzaal: Zorg er aub voor dat die radio degelijk afgesteld is! Moeten luisteren naar ruis en onverstaanbaar gewauwel is echt niet leuk…