Een haat-liefde verhouding is het. Stoelen. Ze kunnen een marteltuig zijn, zo oncomfortabel, maar anderzijds zal ik elke stoel voor lief aannemen na een tijdje noodgedwongen te hebben moeten rechtstaan. Stilzitten is moeilijk. Maar rechtstaan is nog moeilijker.

De ene stoel is de andere niet.
Ik betrap me er op dat ik bij praatprogramma’s op TV de stoelen waar de mensen op zitten inspecteer en beoordeel op hun comfort. Meestal luidt het verdict: awwww! wat moet het ongemakkelijk zijn om daarop te blijven stilzitten! Blij dat ik daar niet zit! Of wanneer ik ergens uitgenodigd ben om te dineren, of deelneem aan een workshop, of een of andere uiteenzetting. Een snelle blik op de stoelen bij het binnenkomen: hoe zien ze eruit? van welk materiaal? hoe dicht staan ze bij elkaar? Kan ik kiezen? De stoelen zijn meestal voor een groot stuk toch ook bepalend hoe het me zal vergaan de volgende uren.  En liefst neem ik ergens aan de zijkant plaats om makkelijk eens te kunnen rechtstaan en de benen te strekken (en ook omdat ik door de ziekte van Crohn wel graag rap een toilet wil kunnen opzoeken, maar dat is nog een ander verhaal).
Ongemakkelijke stoelen in een restaurant of brasserie hebben me er zeker al van weerhouden om er nog vaak terug te gaan. En dan heb ik het nog niet over stoelen bij de kapper. Of bij de tandarts. Of in wachtzalen in het ziekenhuis of de luchthaven! Die zijn nog een categorie apart!

De ideale stoel, hoe ziet ze er dan uit?  

Ze moet zeker een (hoge) rugleuning hebben. Een krukje of een tuinbank zonder leuning, dat is gewoon geen stoel. Ik hou er het geen twee minuten op uit. Steun in de rug vind ik onontbeerlijk. En liefst ook een gesloten rugleuning. Niets zo ongemakkelijk als enkele gebogen krullen die je na een tijdje zo op je rug voelt duwen.

Liefst ook met twee armleuningen. Makkelijk om je armen even op te laten rusten. En liefst ook gebogen armleuningen die in een natuurlijke vloeiende beweging schuin naar voren gaan. Armleuningen laten een meer natuurlijke rusthouding toe dan je armen gekruist te moeten houden, op je schoot te leggen of op tafel te steunen. Ze zijn ook makkelijk om stevig beet te nemen bij het neerzitten en rechtstaan, wanneer je bekken, heupen of SI-gewrichten ontstoken zitten.

Liefst met ingebouwde kussens op het zitvlak en de rugleuning.  Het is zachter om op te zitten. Een houten of ander hard zitvlak kan na een tijdje aanvoelen alsof je op een betonnen vloer zit. De kussens onderaan en achteraan laten me ook toe om een beetje te wiebelen. Wat heen en weer geschuif met het bekken en de benen pikkelt de gewrichtjes een beetje en kan het gevoel van stijfheid wat verlichten. Daarom ook liefst een stoel die wat ruim zit. Kan je een beetje van de linkerkant naar de rechterkant schuifelen.

Een zitvlak dat lang genoeg is. Bij een te kort zitvlak staat de rand na een tijdje zo in de onderkant van je benen gedrukt. En een open onderkant. Zodat je de benen ook eens naar achteren kan steken. En dan liefst ook nog met een neksteun of zelfs hoofdsteun, maar dat gaat dan al meer richting fauteuil.

Bechterew en de ideale stoel? Eigenlijk vind ik dat de ideale stoel niet bestaat, maar de ene stoel is wel al beter dan de andere. Ik heb de ideale stoel toch nog niet gevonden. Stilzitten is meestal wel een beetje afzien. Ik schrijf hierboven ook gewoon mij persoonlijke indrukken en heb geen idee of het ergonomisch correct is. Het is gewoon hoe ik het aanvoel.

En jij? Hoe voelt het voor jou om in een stoel te zitten. Hoe ziet jouw ideale stoel eruit?